Fransız Yeni Dalga tarzı minimalist bir aşık çifti sahnesi, siyah beyaz, 1950'ler-1960'lar Avrupa sineması tonu. Yakın ama temas etmeyen bir çift, eylem yerine yakınlıkla ifade edilen sessiz bir içsel yakınlık. Kadın erkeğe hafifçe eğilir; erkek düşünceli bir şekilde onun ötesine bakar. Sade, abartısız kıyafetler — trençkot, yün kaban, örgü kazak, klasik gömlek. Glamür yok, aşırı stilizasyon yok. Doğal yüzler, minimum makyaj, otantik ifadeler. Boş bir Paris sokakta ya da dar bir Avrupa aralığında, erken saatlerde ya da kapalı gün ışığında. Yığılmış kafe sandalyeleri, duvara yaslı bir bisiklet, taş dokular, panjurlu pencereler. Sabit kamera, göz hizası çerçeveleme, geniş negatif boşluk, kusurlu kompozisyon. Yumuşak doğal ışık, hafif gölgeler, belirgin 35mm film tanesi. Hareketsizlik, sessizlik ve çözülmemiş gerilimle iletilen duygu — var olan ama söylenmemiş aşk. Minimum diyalog enerjisi, poetik realizm, sakin özlem, insan kırılganlığı. Godard / Truffaut'tan ilham alınmış, anti-dramatik, gözlemsel sinema, zamansız içsel yakınlık, kısıtlanmış romantizm, ev sineması melankolisi
