Μια απλοποιημένη σκηνή εραστών σε στυλ Γαλλικής Νέας Κυματικής, ασπρόμαυρη, με τόνο ευρωπαϊκού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1950–1960. Ένα ζευγάρι στέκεται κοντά αλλά δεν αγγίζει, η ήσυχη οικειότητα εκφράζεται μέσω της εγγύτητας και όχι της δράσης. Η γυναίκα λυγίζει ελαφρά προς τον άνδρα· ο άνδρας κοιτάζει πέρα από αυτήν, σκεπτικός. Απλά, υποδελή ρούχα — τσεπές, πάλες, πλεκτά πουλόβερ, κλασικά πουκάμισα. Χωρίς γλαμouρ, χωρίς υπερβολική επιμέλεια εμφάνισης. Φυσικά πρόσωπα, ελάχιστο μακιγιάζ, αυθεντικές εκφράσεις. Η σκηνή διαδραματίζεται σε μια άδεια παρισινή οδό ή στενό ευρωπαϊκό σοκάκι, νωρίς το πρωί ή σε συννεφιασμένο φως της ημέρας. Σωρευμένες καρέκλες καφέ, ένα ποδήλατο ακουμπισμένο σε τοίχο, πέτρινες υφές, παράθυρα με περσίδες. Στάτικη κάμερα, πλάνα σε ύψος ματιών, μεγάλος αρνητικός χώρος, ατελής σύνθεση. Απαλό φυσικό φως, ήπια σκιές, λεπτή κόκκη φιλμ 35mm. Το συναίσθημα μεταδίδεται μέσω της ακινησίας, της σιγής και της ανεπίλυτης έντασης — η αγάπη υπάρχει αλλά δεν εκφράζεται λεκτικά. Ελάχιστη ενέργεια διαλόγου, ποιητικός ρεαλισμός, ήσυχη λαχτάρα, ανθρώπινη ευαλωτότητα. Εμπνευσμένο από Γκοντάρ / Τρυφώ, αντιδραματικό, παρατηρησιακό κινηματογράφο, οικειότητα χωρίς χρονικά όρια, συνεσταλμένος ρομαντισμός, μελαγχολία art-house